In 2011 studeerde Iris Nijenhuis af aan het Amsterdam Fashion Institute met een collectie textielontwerpen en kledingstukken waarin ze het potentieel van textiel onderzocht. Door te experimenteren met laser cutting bedacht ze een techniek waarbij losse puzzelstukjes van textiel de basis vormen. Dat was het begin van het typerende Iris Nijenhuis-design.

Zo zit het in elkaar

De puzzelstukjes-techniek leent zich uitstekend voor het maken van sieraden. Maar het begon eigenlijk met een jurk: voor het project Te[ch]x(t)iles, onderdeel van de expositie Couture Graphique, ontwikkelde Iris in 2013 een jurk die uit zo’n 1400 textiel-puzzelstukken bestond. Het resultaat werd tentoongesteld in MOTI, De OBA en Musée de design et d’arts appliqués contemporains, Lausanne en CIRCL Amsterdam. 

Het concept achter de techniek die Iris Nijenhuis gebruikt voor haar ontwerpen is simpel: verschillende soorten textiel worden met de laser cutter in puzzelstukken gesneden, in vormen die bijna geen restmateriaal achterlaten. Daarna worden de puzzelstukjes met de hand in elkaar gezet tot bijvoorbeeld armbanden, oorbellen en kettingen. Echt als een puzzeltje, dus zonder naaisteekjes, stiksels of lijm. 

Iris Nijenhuis

Repareren, repareren, repareren

Het modulaire systeem heeft Iris zo ontwikkeld dat alle onderdelen door de jaren heen vervangen kunnen worden. Hierdoor kunnen de designs, net als bijvoorbeeld een favoriet paar schoenen, goed onderhouden worden. “Of je kunt er na een tijdje een ander ontwerp van puzzelen, als je durft.” Daarnaast maakt Iris ook wel eens sieraden van hergebruikt textiel van versleten of afgedankte kleding of andere reststoffen. 

Maar het duurzame element moet wat Iris betreft vooral komen vanuit duurzaam gebruik. “Een item maken waar de gebruiker zo blij mee is dat hij of zij het met liefde eindeloos blijft gebruiken, is wat mij betreft veel duurzamer dan een niet-repareerbaar flutproduct, al is het dan van gerecyclede PET-flessen, dat alsnog in de prullenbak belandt. Dan schiet het zijn duurzame doel een beetje voorbij.”

Van begin tot eind

Naast designer ook ondernemer zijn, is voor Iris niet vanzelfsprekend. “Ik heb het door de jaren heen mezelf wel een beetje aangeleerd, maar ik zal er nooit goed in worden.” Gelukkig is haar werk heel divers. Van begin tot eind wordt alles in eigen atelier gedaan: design, productie (mét hulp van stagiaires), productfotografie, inhoud van de website, acquisitie, verkoop, boekhouding. Amsterdam is dé stad voor Iris, en voor haar bedrijf. “Ik heb een prachtig atelier met tuin op het pittoreske Prinseneiland, echt een oase van rust midden in de stad. Het is een creatieve buurt met veel ateliers, en één keer in de twee jaar kun je bij deelnemende makers/kunstenaars binnenkijken tijdens de Open Ateliers Westelijke Eilanden (OAWE).”

“Met mijn vintage cargobike fiets ik de hele stad door. Stof halen op de Albert Cuyp of in de nieuwe Hoogstraat en dan door naar mijn beste verkooppunten om voorraad aan te vullen.” De sieraden worden verkocht in fysieke winkels en conceptstores, en in webshops als de I amsterdam webshop. “In Amsterdam zijn ook verschillende designermarkten en beurzen waar ik regelmatig aan mee doe, van laagdrempelige markten zoals de ‘Museum Market’ op het Museumplein tot het exclusievere ‘Sieraad Art Fair’ in de Gashouder van de Westergasfabriek.”

Iris Nijenhuis armband

Droomprojecten

De leukste projecten? Dat zijn de opdrachten voor musea. Voor de museumshops maakt ze sieraden die passen bij de tentoonstelling, in de sfeer en de kleuren die aansluiten bij het thema. Bijvoorbeeld bloemig pastel voor ‘de tuinen van Monet’ in het Gemeentemuseum Den Haag, en marmerstructuren met goudelementen voor ‘Classic Beauties’ in de Hermitage. “Bezoekers kopen zo écht een aandenken, omdat het sieraad geassocieerd wordt met de expositie.”   

Genoeg leuke opdrachten en projecten, maar er valt natuurlijk ook genoeg te dromen. “Ik zou het leuk vinden om in de toekomst wat meer de interieurrichting op te gaan. Ik heb al eens lampenkappen bekleed met puzzelstukken en voor het afstudeerproject van een stagiaire zijn we begonnen met experimenten voor een wandkleed.” En de ultieme droom? “Ik hoor op beurzen om de haverklap ‘ohhh, dit is echt wat voor koningin Maxima!’ Dat vind ik natuurlijk zelf ook wel, dus het zou leuk zijn als er een keer iets bij haar terecht zou komen. Ik hou niet zo van opdringen, maar als zoiets nou eens spontaan tot stand zou komen… Wie weet ooit!”