Anne van Dooren (33) is sinds 2005 brigadier bij politiebureau Nieuw-West Noord. ‘Ze noemen me ook wel de reanimatie koningin.’

ZO ZIET MIJN DAG ERUIT

‘Bij de politie weet je nooit wat de dag je brengt. Soms is het rustig, het andere moment moet je keihard knallen. Zo heb ik weleens drie reanimaties op een dag gehad en sta ik inmiddels bekend als de reanimatiekoningin. Het enige wat ik ’s ochtends vrijwel zeker weet, is dat ik coördinatiedienst heb of moet surveilleren: in de auto of op de motor. Ook draai ik mee met de Mobiele Eenheid. Wanneer mijn dag geslaagd is? Als ik een boef heb gevangen. Dat is het mooiste aan mijn werk, vind ik.’

DIT VERGEET IK NOOIT MEER

‘Een paar jaar geleden werd ik opgeroepen. Er was een jongetje onder een grasmaaier terechtgekomen. Mijn maatje en ik zijn er vol gas naartoe gereden en waren als eerste ter plaatse. Er heerste veel paniek en het zag er niet goed uit. Op zo’n moment kijken alle omstanders naar je. Jullie zijn van de politie, jullie gaan het oplossen. We hebben eerste hulp verleend, daarna nam het ambulancepersoneel het over. Een jaar later kwam het jongetje met zijn broertje naar ons bureau. Samen met mijn collega’s hebben we de broertjes een dag meegenomen. We zijn politiehelikopters gaan bekijken en hebben een ijsje gehaald. Zoiets maak je niet vaak mee.’

HIER ERGER IK ME AAN

‘Ik krijg regelmatig afkeurende blikken als ik door rood rijd. Dat terwijl dat we dat écht alleen doen als het nodig is voor de uitoefening van een politietaak. Zoals een inbraak, of de controle van een voertuig.’

TIP VOOR DE BURGEMEESTER

‘We hebben meer mankracht nodig. Ik werk bijna elk weekend. Dat is niet erg, maar wél als we te horen krijgen dat we een zaak niet snel genoeg oplossen. Dat doet af aan het vertrouwen van de burger dat we zo hard nodig hebben.’

Bekijk ook hoe dag van verkeersregelaar Arthur Kratz eruit ziet in Onder de motorkap.