Buitenplaatsen langs de Vecht
In de achttiende eeuw bezaten welgestelde Sefardische Joden buitenplaatsen langs de rivier de Vecht. Deze huizen boden rust, status en ruimte. Ze waren een verlengstuk van het stedelijke netwerk en weerspiegelden de economische en culturele positie.
In de negentiende en twintigste eeuw kregen villa’s en buitenhuizen nieuwe betekenissen. Ze fungeerden als zomerverblijf, ontmoetingsplek en symbool van integratie. Tegelijkertijd bleef de band met de stad sterk. Het buitenleven stond niet los van de stedelijke gemeenschap, maar vormde er een aanvulling op.
Over de spreker
Sietske van der Veen is historicus gespecialiseerd in moderne Joodse geschiedenis. Zij is verbonden aan de Universiteit van Amsterdam, bij de vakgroep Hebreeuws en Joodse Studies en de Amsterdam School of Historical Studies. Haar boek The Jewish Dutch Elite in Transition: Patterns of Social Mobility and Integration, 1870-1940 verschijnt dit voorjaar bij Brill.