Julidans: Mercury Rising Jefta van Dinther (SE/DE)

Taal die je niet leest, maar ziet en voelt

Wat gebeurt er als taal niet letterlijk vertaald wordt, maar een fysieke, zichtbare vorm aanneemt? In Mercury Rising onderzoekt choreograaf Jefta van Dinther communicatie als artistiek materiaal. Samen met Dawn Jani Birley, Rita Mazza en Lukas Malkowski ontwikkelt hij een hybride bewegingstaal waarin gebarentaal, geste en dans samenvloeien. Geen vertaling, geen ondertiteling. Taal ontvouwt zich hier als beweging, terwijl het lichaam een plek wordt waar betekenis wordt gecreëerd, ontkracht en getransformeerd.

Op het podium bewegen de drie performers met grote precisie. Hun handen en armen tekenen razendsnelle reeksen gebaren. Een groot, verschuivend frame kadert de ruimte: wat binnen het kader gebeurt is scherp, wat daarbuiten is vervaagd. Zo ontstaat een spel tussen het zichtbare en onzichtbare, tussen begrijpen en loslaten.

Een horizon van subwoofers zenden lage frequenties door de zaal, voelbaar in de borst, in de voeten, tot op het bot. Vibratie wordt tastbaar, en zo ontstaat een gedeelde ervaring voor dove, slechthorende en horende toeschouwers tegelijk.

De titel Mercury Rising verwijst naar kwik: een vloeibare stof die altijd in beweging is. Betekenis ligt niet vast, maar verandert voortdurend door wat de performers met hun lichaam doen. Tegelijk laat de voorstelling ook zien dat volledig begrip een illusie is. En dat juist dat onvolledige, gedeelde zoeken naar betekenis ons dichter bij elkaar kan brengen.