De Mens, het duurt maar heel even

Van solist naar onderdeel van het ensemble

In een klassiek lijsttoneeltje met diorama-achtige decors spelen twee acteurs de aarde; ze laten vogels vliegen, golven deinen en bergen groeien. De derde speler – de mens – probeert grip te krijgen op die wereld.

Maar hoe groter de drang naar controle, hoe meer er misgaat. Een boomstronk breekt doormidden, een val door het berglandschap rukt het halve decor mee, en zelfs het fluwelen theatergordijn blijft niet gespaard. Wat volgt is een onvermijdelijke kettingreactie van mislukking – hilarisch en ontroerend tegelijk.

Na Om de hoek woont een struik en Er rent een berg voorbij vormt deze voorstelling het slotstuk van Planktons drieluik over de relatie tussen mens en natuur. Met speelse humor wordt de solerende mens van het voetstuk gehaald en weer onderdeel van het ensemble gemaakt.