Ik geef verschrikking een gezicht
De voorstelling is gebaseerd op het leven en werk van de Portugese kunstenares, activiste en feministe Paula Rego. Zij liet zich inspireren door verhalen voor haar schilderijen, die de pijn van vrouwen zichtbaar maken. Haar indringende abortusschilderijen droegen bij aan de afschaffing van de anti abortuswet in Portugal.
“I paint to give horror a face, I can't help it!” zei zij over haar werken.
Paula Rego ging haar angsten, demonen en wraakgedachten te lijf door ze van zich af te schilderen. Zo zag zij haar trauma’s onder ogen, gaf hier vorm aan in haar schilderijen, beelden waarin anderen hun eigen nachtmerries herkennen. Ze onthullen iets wat je verborgen houdt. Door je trauma’s onder ogen te zien, raak je gesterkt, zie je ook hoe deze je gevormd hebben en je leven een betekenis geven en uniek maken.
In de voorstelling De Kussenman bevindt een vrouw zich in haar atelier, omringd door poppen en figuren, herinneringen en verhalen. Ze ensceneert scènes uit haar verleden, plaatst mensen en objecten in houdingen, herbeleeft wat haar gevormd heeft. De verhalen nemen de overhand, ze raakt overweldigd, dreigt ten onder te gaan, maar houdt de teugels in handen en overwint.
Rego’s sleutelwerk De Kussenman verwijst naar een gruwelijk verhaal van Martin McDonagh dat in de voorstelling wordt vervlochten met persoonlijke verhalen van Karina Holla. Hierin bezoekt de Kussenman mensen, die het leven niet meer zien zitten. Hij reist terug naar hun jeugd om ze ervan te overtuigen als kind een eind aan hun leven te maken – niet uit wreedheid, maar om ze te beschermen tegen toekomstig lijden.
