Een programma over liefde en dood, verlies en vertrouwen
Centraal in het programma staat het Requiem van Herbert Howells: een werk dat ontstond uit persoonlijk verlies en uitgroeide tot een van de meest ingetogen en doorleefde rouwcomposities van de twintigste eeuw. Howells schreef dit requiem in 1932, een tijd waarin de wonden van de Eerste Wereldoorlog nog lang niet waren geheeld.
Op het programma staan daarnaast koorwerken waarin liefde en dood elkaar raken. Renaissance-motetten geven een stem aan rauwe klaagzang. In O vos omnes van Tomás Luis de Victoria klinkt een uitnodiging tot gedeeld verdriet. Byrds Justorum animae verwoordt daartegenover een diepgeworteld vertrouwen in het hiernamaals: vrij van schuld of oordeel, een plaats van louter geborgenheid.
Naast deze liturgische rouwteksten klinkt de poëzie van het Hooglied ook in werken van Edward Bairstow, Antoine Brumel en Eleanor Daley: hierin wordt de liefde bezongen als beschermende schaduw en uiting van diepe trouw en verbondenheid.
Daarnaast klinken werken van William Harris, Ralph Vaughan Williams en Sarah Quartel, die aansluiten aan bij Howells’ klankwereld van helderheid en licht.
