Niet jouw muze, niet jouw marionet
Hedda Gabler is back! – brutaal, onvoorspelbaar en genadeloos zichzelf. Maar deze keer is ze niet de ‘opstandige’ vrouw zoals we haar kennen uit Henrik Ibsens klassieker. In Hedda keert Ibsens iconische personage terug als een jonge vrouw van kleur, klem tussen alle verwachtingen die omgeving, familie en samenleving haar opleggen. Ze weigert zich te laten reduceren tot stereotypes. Ze is geen slachtoffer, geen femme fatale, geen pion in andermans spel. Hedda wil controle. Over haar eigen leven, over haar verhaal. Maar hoe breek je los uit een wereld die jou al een vaste rol heeft toebedeeld?
Hedda provoceert, tart en daagt uit
In een maatschappij die marginaliseert en exotiseert, vecht Hedda niet alleen voor vrijheid – ze eist ruimte op. Ze speelt met percepties, manipuleert niet uit machtslust, maar uit pure noodzaak: om haar eigen waarde te bepalen in een wereld die haar vaak alleen als object ziet. Ze is de ultieme brat in ballingschap – brutaal, scherp en zonder angst om de waarheid onder ogen te zien.
Hedda’s relaties worden bepaald door sociale machtsverhoudingen: haar partner die haar controledrang niet begrijpt, de mannen in haar omgeving die haar als exotisch bestempelen zonder haar ooit écht te kennen. Ze zoekt de grenzen op van vrouw-zijn in een maatschappij die haar tegelijk vereert en veracht. Ze provoceert, ze tart, ze daagt uit.
Maar wat zie jíj, als je Hedda in de ogen kijkt?
Regisseur Abdel Daoudi over het personage Hedda Gabler
‘Hedda Gabler is voor mij een brat in ballingschap—een outsider die geleerd heeft hoe ze zich moet gedragen binnen de regels van een wereld die haar nooit helemaal accepteert. Ze is destructief, niet omdat ze slecht is, maar omdat ze gevangen zit in een systeem dat haar vrijheid belooft maar haar tegelijkertijd begrenst. In mijn bewerking wil ik laten zien hoe niet alleen gender, maar ook klasse en culturele identiteit haar bestaan bepalen. Haar rebellie is geen luxe, het is een wanhopige poging om te ontsnappen aan een maatschappij die haar voortdurend een spiegel voorhoudt waarin ze zichzelf niet herkent.’ – Abdel Daoudi
