22e Mosse-lezing

Veel van zijn werk is verfilmd of te zien het theater

Veel van zijn proza werd verfilmd, zijn toneelwerk was te zien op alle grote theaterfestivals van Europa en werken van zijn hand verschenen in meer dan vijftien talen. Als eerste ooit werd hij bekroond met de drie grootste oeuvreprijzen van ons taalgebied: de Gouden Ganzenveer (2007), de Constantijn Huygens-prijs (2013) en de Prijs der Nederlandse Letteren (2024).

« La littérature est politique (en vice versa) » is Lanoye’s devies – en daarbij kan ook worden gedacht aan queer politics. Lanoye bedrijft politiek op een bloemrijke en directe wijze, zoals hij verklaart in Sprakeloos: “Ik zie geen heil in geforceerde verstilling als weergave van een storm of een symfonie, ik word niet wild van kaalheid als vertolking van weelde, ik heb schijt aan pasteltinten en breekbaar estheticisme als uitbeelding van waarachtig vlees en bloed.” En, schrijft hij, “…als er tien termen bestaan voor één en hetzelfde verschijnsel, waarom zou uitgerekend iemand als ik er dan slechts eentje gebruiken in plaats van al die tien? Waarom zou ik er niet ook nog een paar nieuwe bij proberen te verzinnen?” Zo’n rijke woordenschat komt goed van pas voor een lezing in deze reeks, waarin het vanouds gaat over lusten en liefhebberijen van de verkeerde kant.

Over de Mosse-lezing en zijn naamgever

De jaarlijkse Mosse-lezing is een initiatief van de Stichting George Mosse Fonds, die streeft naar het bevorderen van homo- en lesbische studies aan de Universiteit van Amsterdam (UvA). Eerdere Mosse-lezingen werden gehouden door Hafid Bouazza, Marjan Sax, Ruud Douma alias Dolly Bellefleur, Bas Heijne, Maaike Meijer, Gerardjan Rijnders, Gerrit Komrij, Gloria Wekker, Stephan Sanders, M. Februari, Ted van Lieshout, Jet Bussemaker, Mohammed Benzakour, Hedy d’Ancona, Simone van Saarloos, Gert Hekma, Karin Spaink, Joke Swiebel, David Weissman, Haroon Ali, en Lisa Weeda.

George L. Mosse (Berlijn 1918 – Madison 1999) was een vooraanstaande, liberale historicus van Duitse, Joodse komaf die in 1988 gasthoogleraar homostudies was aan de UvA. Hij deed onder meer onderzoek naar het Duitse nationaalsocialisme en de samenhang daarvan met mannelijkheid, joden- en homohaat.