Nicolas Altstaedt en Maxim Emelyanychev in Beethoven, Britten, Schumann en Brahms

Nicolas Altstaedt en Maxim Emelyanychev

Twee rasmuzikanten op het podium: cellist Nicolas Altstaedt is een wervelstorm en Maxim Emelyanychev een alleskunner. Beiden waren al eens Spotlight-artiest in Het Concertgebouw, de zalen kennen ze als hun broekzak. Hoewel ze allebei flamboyante spelers zijn, zijn er ook verschillen. Bij Altstaedt valt een oerdrift waar te nemen terwijl Emelyanychev met dezelfde passie grenzen oprekt. Het resultaat is aantrekkelijk: de reikwijdte van klankkleur, dynamiek en karakterisering van stukken is bij beide musici fenomenaal.

Beethoven, Britten, Schumann en Brahms

Vandaag horen we in vogelvlucht hoe de cello uitgroeide tot een volwaardig solo-instrument. Bij Beethoven gaat hij voor het eerst zelfverzekerd in gesprek met de piano. Schumann richt zich naar binnen, met muziek die vooral draait om sfeer en emotie, terwijl Brahms de romantische expressie van het instrument koppelt aan een stevige structuur à la Bach. Het middelpunt van dit programma is Brittens Sonate voor cello en piano, waarin al deze lijnen samenkomen. Dit vijfdelige werk combineert Brahms’ vormbeheersing met Schumanns fragmentarische gevoelswereld, en opent met een Dialogo die direct verwijst naar Beethovens muzikale gedachtewisseling. Zo ontvouwt zich een programma met een vanzelfsprekende spanningsboog.