tekst en foto’s Floor van Dijck

Laat dat eten maar komen

Op een boot, terwijl je op een vertraagde trein wacht, in het park, op je favoriete bankje aan het water: eten en drinken bestellen kan tegenwoordig overal. Want dankzij de ingeschakelde locatieservice op jemtelefoon weet iedereen waar je uithangt. We nemen de proef op de som. Het is een zalig zonnige zondag en we zitten op een kleedje in het Vondelpark. We zijn lui en we hebben honger: laat dat bier en voer maar komen. We beginnen met de nieuwste aanwinst op bezorggebied: Heineken Now! belooft koud bier, on the spot bezorgd per bakfiets. De gemeente Amsterdam is niet blij met deze pilot, die drankmisbruik in de hand zou werken. Maar op een dag als vandaag klinkt het te gek. Overigens is bier bestellen niet nieuw: al sinds 2005 rijdt De Biertaxi op nachtelijke uren door de stad, maar soit. We downloaden de app en kiezen voor een sixpack draaidopflesjes. Het lijkt allemaal heel simpel, maar de app wil onze locatie niet doorvoeren. Na eindeloos bij de optie ‘park’ met het pinnetje slepen, de plek omschrijven en gefrustreerd op ‘ok’ duwen, worden we moedeloos: we zijn een halfuur verder en hebben nog steeds niet besteld. In die tijd hadden we op en neer kunnen lopen naar de Appie.

Het lukt uiteindelijk via een iPhone. Om 15.12 uur hebben we besteld, de app houdt ons op de hoogte: pas om 15.23 uur hebben ze een bezorger gevonden. ‘Fons’ moet langs de avondwinkel om ons bier te halen, maar om 15.45 uur komt er een Tring Tring-bakfiets aangereden, met daarin – zoals beloofd – ijskoud
bier. Niet de gevraagde draaidopflesjes, maar een sixpack blikjes. Dat mag de pret niet drukken. Proost.

Nu willen we eten. En snel een beetje. Met de android-app van Deliveroo wil het ook al niet vlotten. De app én de site vinden dat waar we zitten ‘buiten het bezorggebied’ valt. Even groot is de frustratie bij Ubereats, maar dan meer omdat die om het wachtwoord van de Uber-app vraagt. Ehm. Goede vraag. Ook bij Foodora vinden we de hond in de pot, daar belanden we in een helse administratieve loophole (‘voer uw telefoonnummer in’, ‘dittelefoonnummer is al bij ons bekend, meld u aan’, ‘voer uw telefoonnummer in’, etc.) Op een lege maag werkt dat, zacht uitgedrukt, niet sfeerverhogend. Bovendien bezorgt Foodora wel in het park, maar op van tevoren aangekondigde ‘ophaalpunten’. Aangezien het ons niet duidelijk is wélk punt en we te lui zijn om te lopen, vinken we deze al met al aan als ‘mislukt’. Dan maar good old Thuisbezorgd.nl. Hopen dat dat lukt, want we zijn inmiddels chagrijnig van de honger. Bingo: sushi wordt het. We kunnen geen pin zetten, maar wel ‘Vondelpark’ en vullen onze locatie zo precies mogelijk in: bij de rozentuin, aan het water bij de fontein. Een halfuur later gaat de telefoon; de Thuisbezorger himself. (‘Ha, ik sta bij de fontein in het Vondelpark.’ Wij: ‘We zijn bij het rosarium, de rozentuin.’ Hij: ‘Die ken ik wel, tot zo!’) We lopen naar het pad, maar wat er ook langskomt: geen fiets met oranje bak. Wel gaat de telefoon weer: ‘Waar staan jullie nou precies? Ik ben nu bij het openluchttheater.’ Wij: ‘Ja, bij het rosarium dus. Ehm. Iets naar het zuiden. En het westen.’ Hij: ‘Ik zie nu een restaurant.’ Wij: ‘Dat is het Melkhuis, dan ben je er bijna.’ En ja hoor, daar komt zowaar een oranje poppetje met dito bak aangefietst. Het duurde even, maar de eerste gang is binnen.

Kurkentrekker, iemand?

Voor de tweede ronde proberen we het op een iPhone, waar Deliveroo wél meewerkt. We kiezen  voor een broodje entrecote met frietjes en plaatsen het pinnetje. Na 25 minuten komt de vrolijke bezorger al aangelopen. Een beetje hijgerig: ‘Ik was op de scooter, maar die moest ik buiten het park laten staan.’ Gelukkig hadden we vooraf fooi gegeven. Het hoofdgerecht bestellen we bij Ubereats. Die  app vraagt om een adres, maar we zijn inmiddels niet meer voor één gat te vangen. We bestellen pasta, salade én een fles witte wijn en gebruiken het adres op de dichtstbijzijnde straat die de app suggereert en zetten in de opmerkingen wáár we zitten. Ook hier krijgen we een oververhitte bezorger aan de lijn, die met de scooter was. We zien hem verderop in het park dralen en proberen hem met wilde zwaaigebaren onze kant op te dirigeren. Uiteindelijk loodsen we hem per telefoon naar ons toe – je bent lui of niet. Fooi geef je bij Uber achteraf. Bij de pasta, die goed heet is, zit geen bestek, de frisse wijn parelt ons plagend toe vanonder een kurk. En laten we nou toevallig geen kurkentrekker meegenomen hebben. Hier vraagt gemak om een nét iets betere voorbereiding.

Burte berovingen

Maar hoe gemakkelijk alle bezorgdiensten zijn: zijn ze wel veilig voor de bezorger, die geen huisadres heeft ter referentie? In Rotterdam maakte de politie melding van brute berovingen van bezorgers: of die ook in de hoofdstad voorkomen, kan de Politie Amsterdam ons niet vertellen. Ook is niet duidelijk of het aldoor groeiende leger aan bezorgers tot meer ongelukken leidt op straat; volgens een woordvoerder wordt alleen het vervoersmiddel vermeld, niet of de berijder aan het werk was of niet.

Verder is het de vraag wie hier precies beter van wordt. Want het viel ons op dat de bezorger van Heineken Now! eerst nog langs de avondwinkel moet om het sixpackje op te halen. Dat rekent hij af, om de blikjes daarna bij ons af te leveren. Wij betalen 5,75 euro – de bezorgkosten zijn de eerste 24 uur gratis. Maar het bier kostte de bezorger 7,50 euro, en dan zijn er nog de bezorgkosten. Daar moet bij de brouwer geld op toe, zo lijkt. Now! draait meer om de publiciteit dan om de winst, is de conclusie.

En wat verdienen de bezorgers precies? Die krijgen vast niet meer betaald voor een bezorging op een niet-gangbare plek. Dus zijn de luie consumenten die zich graag overal op hun wenken laten bedienen de winnaars? Of stiekem toch Heineken, Thuisbezorgd en alle andere diensten die dankzij de apps die we gedownload hebben, precíes weten waar wij allemaal uithangen? 

Dit artikel is verschenen in de Uitkrant