Op 30 maart bestond Paradiso 50 jaar. De verjaardag van de meest (terecht) verheerlijkte poptempel kon natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan. Daarom: een groot feest én een uitgebreide tentoonstelling over (bijna) alle concerten die in Paradiso plaatsvonden. Zoals Paradiso gekleurd is door de vele stromingen en artiesten die het podium hebben gesierd, net zo gekleurd is de tentoonstelling. 

Terug in de tijd

Van ruimte tot ruimte, foto tot foto: overal hangt een specifieke sfeer. Je loopt letterlijk door de verschillende stromingen (en tijdsperioden) heen. Wanneer je de ‘punk-ruimte’ – met beelden van Iggy Pop, Blondie, The Sex Pistols – binnenloopt, heb je onmiddellijk door waar het over gaat. De muren zijn zwart, de foto’s zwart-wit met hier en daar een fel spotlicht. ‘Comin’ over pretty soon, Babbette baboon’, klinkt het schel door de speakers. Abba Zabba van Captain Beefheart & His Magic Band speelt automatisch af wanneer je één teen over de drempel waagt. Het is flink zonde dat dit de enige ruimte is (op dit moment) waar de ‘authentieke opnames’ afspelen, want je hoeft maar één oog te sluiten en je voelt de zweetspetters van het publiek in 1980. 


Enkele ruimtes verder en de sfeer verandert totaal. Een bijna psychedelische kamer – toeristen met een beetje te veel op zouden spontaan omvallen – met een eerbetoon aan grote, overleden artiesten. Jimi Hendrix, Amy Winehouse, Kurt Cobain – de helft van de 27 club – worden hier trots tentoongesteld. Ook Herman Brood, wiens uitvaart in Paradiso gehouden werd, heeft een ereplekje. Toch valt Amy Winehouse, alleen, in het midden van de ruimte, het meest op. De Mona Lisa, zo wordt ze genoemd. 

Verandering

Niet alleen de artiesten die Paradiso hebben gesierd worden tentoongesteld, ook hun publiek is te bewonderen. Van punkers naar hippies naar de millennials van nu: de verandering van stijl door de jaren heen is duidelijk merkbaar. Soms een boze blik, soms wat rode oogjes maar vooral allemaal met een eigen identiteit. En hoe verschillend ze ook zijn, ze gingen allemaal graag op de foto in ruil voor een biertje.

En dan, in de laatste ruimte: een ode aan de liefde. Er zijn over het verloop van de jaren veel relaties ontstaan binnen de muren van de poptempel. Voor één nacht, even snel op de wc tijdens Noodlanding of voor het leven: het gebeurde er allemaal. Toen stellen op 14 februari 2018 de kans kregen om te trouwen in Paradiso, grepen ze die kans met beide handen aan. 250 stellen meldden zich aan, slechts tien daarvan werden uiteindelijk geselecteerd. Durf dan nog maar eens te scheiden. Tussen alle foto’s van stelletjes die bijna één persoon worden hangt een groot dekbed, bedrukt met het complete programma van 1968 tot 2018. Zo knoopt deze ruimte de gehele tentoonstelling aan elkaar.


Als je nog eens de concerten uit je jeugd wilt herbeleven – of een kijkje in het verleden wilt nemen – is 50 jaar Paradiso the place to be. Tot 19 augustus 2018 kun je zelf langs het Amsterdam Museum gaan om een stukje van de cultuur te proeven. Meer info vind je hier