Een indringende solovoorstelling

Ze wist exact wat ze moest doen; haar klompjes aan en zo snel mogelijk wegrennen, vluchten ver weg over de weilanden. Precies zoals haar vader haar had gedicteerd en precies zoals ze dat samen hadden geoefend. Als een spel. De werkelijkheid vooruit. Echter, een harde, gehandschoende hand greep haar in de nek en bracht haar radicaal tot stilstand. Ze wist dat het verloren was, haar overleven in het paranoïde labyrint van haar familie was afgelopen.

De soldateske regenjassen sleurden haar naar de Kever waar ze in een flits ‘niets’ voelde. Mathilde trad uit haar lichaam. Ze had geen land meer, geen huis, geen moeder, geen vader, zelfs geen illusie meer. Er was slechts totale verbijstering en de meest diepe angst. Hiroshima in een kinderziel. Mathilde Adriana Maria bestaat niet meer. Opgeruimd staat netjes.