Verhaal

Het eerste luik bestaat uit een opeenvolging van miniatuurlandschappen die één en dezelfde ruimte verbeelden, zij het op een ander moment in de tijd. Het tweede luik bestaat uit een schier eindeloze reeks van panelen die verschijnen, verdwijnen, zich openen en sluiten en op die manier in één en dezelfde ruimte voortdurend nieuwe ruimtes verbeelden. Een visuele elegie waarbij Benjamin Verdonck opnieuw de machinist is die de transformatie van beelden in gang zet om er vervolgens in verloren te lopen. Aan het eind volgt een lied: puisque la terre est ronde mon amour, t'en fais pas.