Een vrouw 

Zoals altijd bij Katie Mitchell, bekijken we in La maladie de la mort de wereld door de ogen van een vrouw. In dit geval een vrouw die zich laat betalen om enkele weken met een man door te brengen om hem de liefde te leren. Ze mag hem enkel 's nachts bezoeken, mag niet tegen hem praten en moet aan elk verzoek voldoen. Boven elke ontmoeting hangt een zweem van gevaar: zal de man deze jonge vrouw iets aandoen en waarom gaat ze op zijn verzoek in? Mitchells thema's zijn donker en heftig, maar haar voorstellingen sprankelend en inventief. The Guardian noemde haar "krachtig" en "compromisloos". In 2015 was Katie Mitchell onze Brandstichter, een spraakmakend theatermaker die we in al zijn of haar veelzijdigheid aan het grote publiek voorstellen. Bij Toneelgroep Amsterdam regisseerde ze in 2016 De meiden van Jean Genet. La maladie de la mort is een 'live cinema performance', een specialiteit van Mitchell. Terwijl de acteurs de voorstelling spelen, volgen de filmcamera's hen op de set en worden de filmbeelden geprojecteerd op groot doek. Het biedt ongekende mogelijkheden om dichterbij te komen, in te zoomen tot op de poriën van de acteurs en diverse oogpunten te bekijken. "Het is perfect mogelijk om meegesleept te worden door het verhaal en tegelijk de technische complexiteit en lef te bewonderen. Een verbluffende productie.", schreef The Stage in 2015 over Mitchells live cinema-productie The Forbidden Zone. NRC en Theaterkrant gaven vier sterren.

Brandhaarden 2018

Peter Brook (1925) wordt door The Independent (en vele anderen) "de grootste nog in leven zijnde theatermaker" genoemd. Hij heeft de theatergeschiedenis van de 20e eeuw mee vormgegeven. De invloed van zijn bekendste boek, The Empty Space, is niet te overschatten. Hij stond lange tijd aan het roer van het Théâtre des Bouffes du Nord, al 35 jaar een podium voor theatervernieuwing en onderzoek. Dit theater en de makers die er werken staat centraal tijdens Brandhaarden 2018. Het festival blikt terug op een bijzonder tijdperk voor dit podium, maar heeft tevens oog voor de actualiteit en de toekomst. Hoe gaat een theater (en de nieuwe leiding) door met zo'n rijke en bijzondere geschiedenis?