Over de diepe sporen die dit heeft nagelaten

Vanaf de 50-er jaren tot diep in de jaren ’80 werden duizenden ongehuwde zwangere vrouwen ver weg van hun eigen omgeving in tehuizen gestopt en gedwongen hun kind af te staan. Gebeurde dat in ons land? Zo kort geleden? Het is bijna niet te geloven. Maar langzamerhand komen steeds meer verhalen naar buiten. En niet alleen dat: moeders en kinderen voeren momenteel strijd om de overheid te dwingen openheid van zaken te geven over hun rol in de dramatische praktijken. Kaarten voor deze voorstelling reserveer je hier

Erris van Ginkel 

Erris van Ginkel schreef het script: “Van 1956 tot ver in de jaren '80 stonden zo'n 12.000 jonge vrouwen hun kind af, zonder dat ze het ooit hadden gezien. Niet uit vrije wil, maar gedwongen. Veel vrouwen hebben daar jaren over gezwegen en kinderen kenden de achtergrond van hun adoptie niet. Het heeft levens overhoop gegooid en ontzettend veel verdriet veroorzaakt. 

Het is schokkend om te lezen hoe deze praktijken systematisch werden uitgevoerd. De overheid, artsen, ze werkten er allemaal aan mee. En de jonge moeders bleven met lege handen en een groot geheim achter.” Voor de totstandkoming van de voorstelling sprak Van Ginkel met verschillende van deze moeders en kinderen. 

Van Ginkel: “Er zit nog steeds veel schaamte. En soms weet de rest van de familie niet eens dat dit is gebeurd of is het een taboe. Het is ongelooflijk dat deze praktijken zich hebben afgespeeld in Nederland en niet eens zo lang geleden. Daarom vinden wij dat dit een verhaal is dat verteld moet worden.”