Referentiepunt

Baartman’s lichaam werd een referentiepunt voor o.a. politieke satire, modeontwerp en medisch debat. Mashile zet het historische verhaal op zijn kop en geeft Baartman een autonome stem in poëzie en operazang. Venus vs Modernity legt de effecten van witte suprematie en een patriarchaal systeem op de beeldvorming van het zwarte vrouwenlichaam bloot. Dit wordt versterkt door spel en zang van Anne Masina, wiens krachtige stem het equivalent is voor een voltallig koor.