Velen verlangen terug naar het idee van een samenleving waar werkloosheid ontbrak, er garantie was op huisvesting, en waar vrouwen een grote mate van economische onafhankelijkheid hadden. Ook in het straatbeeld keren culturele iconen zoals de Trabant en het Ampelmännchen terug en worden hippe koffietentjes opgesmukt met Oost-Duits interieur. Hoe moeten we deze Ostalgie zien? Moeten we het sentiment serieus nemen, of is het ongefundeerd en gaat het voorbij aan de verschrikkingen van het DDR-regime?