Voor wie dacht dat de secularisering iedereen atheïst zou maken, zijn het boeiende tijden. Steeds meer mensen zoeken naar zingeving en verdieping. Ze richten zich in die zoektocht niet op monotheïstische godsdiensten maar kijken vooral naar niet-westerse vormen van spiritualiteit, vaak aangepast aan de wensen van de westerse mens. Deze vrijblijvende mix & match ziet er nogal anders uit dan de traditionele kerkgemeenschap.



Een paar dagen op Vlieland mediteren na een wilde zomer? Graag. Wekelijks samen naar het huis van God? Nee, bedankt.



Wat houdt religie in, in tijden van het do-it-yourself geloof? Kan een mens zich verbonden voelen met meerdere kleine communities? Is het nog wel religie, als er geen verplichtingen aan vast zitten? Waarom zoeken we het zo ver van huis? Waarom je chakra’s laten herlijnen, als je ook naar een kerkkoor kan luisteren?