Emma Nieuwenhuis moet de psychiatrische kliniek in. Opnieuw, tot haar ongeloof en schrik. Twee jaar geleden was ze een tijd opgenomen, en uitgerekend nu, nu ze zich sterk voelt en zelfs ‘een waanzinnig gevoel van geluk’ ervaart, herhaalt de geschiedenis zich. Dit omdat haar specialist, een vervanger die ze niet kent, haar wel erg uitbundige geluksgevoel niet vertrouwt. Wat een misverstand, en wat een vernedering.

In UP krijg je nader zicht op Emma’s ‘hersenstormen’. Haarscherp en met veel humor verwoordt ze de angstaanjagende momenten waarop de wanen toeslaan. In de ziekenhuiswinkel spreekt iedereen opeens in een onbekende taal, en bestaat die enge hond die haar beloert nu wel of niet?

‘Het is alsof je verliefd wordt, elke keer opnieuw. Je wordt verliefd op het leven, maar het leven maakt het steeds weer met je uit.’