‘Hij mag er uitzien als een heer, zijn teksten spuwen vuur.’ waarschuwt Het Parool. En terecht. Je ziet hem zitten, je hoort de eerste klanken, je leunt gewillig achterover. En opeens hengst hij je voor je harses. Wast hij je de oren. Met een slinkse directe. Of een venijnige vingerzetting. Niemand laadt meer lading in zijn liedjes dan Theo Nijland. De maestro himself.