Veertig jaar dood is hij. Jacques Brel. Tekstdichter. Componist. Vertolker. Voor de allergrootste grootheden was Brel een bron van inspiratie. Frank Sinatra, Marlene Dietrich, David Bowie. En ook in het Nederlands blijft de Belgische bard fier overeind. Liesbeth List zong Brel. Willem Nijholt. Wende. En Paul de Leeuw. Tot op de dag van vandaag herrijst hij in herscheppingen. Van Acda en De Munnik, De Dijk, David Vos, Jeroen Willems. In Mijn vlakke land presenteert Vic van de Reijt een keur aan artiesten. Zij brengen een hommage aan Brel. In het Nederlands. De teksten uit het boek dat deze avond gepresenteerd wordt. Met Marieke en Laat mij niet alleen. Met De nuttelozen van de nacht en Mijn vlakke land. En met nog veel meer. Het orkest van Jan Robijns begeleidt. Net als bij Vic’s zinderende avonden rond Leonard C, Bob D en Doctorandus P. Steevast volle bak. Ambiance. Net als nu. Veertig jaar dood? Welnee. Brel leeft!