De fascinatie voor verdriet en de menselijke beleving van verdriet

Goeminne onderzoekt haar fascinatie voor verdriet en de menselijke beleving van verdriet. Op zoek naar de schoonheid en diversiteit van dit intense gevoel poogt ze bewustzijn te creëren over de verbindende, bevrijdende kracht die deze emotie met zich kan meebrengen. Hiervoor liet Marie zich inspireren door het werk van psychotherapeut en soulactivist Francis Weller. In zijn werk moedigt Weller ons aan om The lost Art of Grief, zoals hij het noemt, weer te omarmen.

In deze intieme dansvoorstelling reis je mee in de wereld van twee vrouwen. Vanuit hun verdriet pogen ze elkaar te vinden en te ontmoeten. Rauwe en vurige lichamelijkheid wordt afgewisseld met breekbare intimiteit. Het publiek wordt getuige én onderdeel van het pijnlijke onvermogen, maar ook van de immense verbinding die verdriet met zich mee kan brengen.