Pas-de-trois

Jasper van Luijk weet met zijn precieze en pijnlijk scherpe choreografie zijn fascinatie voor levenloosheid te vangen in een pas-de-trois van de rouw. Hoe reageren we op de dood van een dierbare en hoe herdefinieert een groep zich als er een speler ontbreekt?

Quite

Quite Discontinuous is “een melancholiek bewegen over verlies, heftig grondwerk en het fysieke plezier van weer een kluwen lijven willen zijn” aldus de pers. Jasper van Luijk heeft een sterke band met Quite, hij voelt een grote noodzaak een breder publiek in contact te brengen met deze poëtische vertelling rondom de dood.