'There are some stories which need to be retold by each generation' - Virginia Woolf, 1927

Wij zijn met dertien.
Wij zijn tussen veertien en negentien jaar oud en voelen ons (g)een meisje of vrouw.
Wij praten.
Wij spreken de woorden van schrijvers en denkers, van Virginia Woolf tot Susan Sontag, van Toni Morrison tot Maggie Nelson.
Zij vinden vorm in ons.
Wij vinden vorm in elkaar.
Wij maken onszelf tot wie we zijn en wat we willen worden,
wat we kunnen worden,
omdat de mogelijkheden oneindig zijn.
Wij zijn een momentopname.
Een stand van zaken.
Een manifest voor de toekomst.

In PASSING THE BECHDEL TEST kiest choreograaf Jan Martens radicaal voor taal. 'Omdat het vrije woord één van de weinige instrumenten is om zich te bevrijden'.*

Samen met dertien jongeren (v/x) maakt hij de stand van zaken op rond genderdiversiteit en gendergelijkheid in de wereld. Vanuit zijn choreografische blik ontwerpt hij samen met hen een manifest voor de toekomst. De jongeren kruipen in elkaars huid en in die van vrouwelijke persoonlijkheden van vroeger en nu: van Woolf over Winterson tot Sontag, Solnit en Solange. Tekstfragmenten uit brieven, dagboeken, lyrics, essays en TED-talks vormen het frame waaraan hun eigen biografie wordt toegevoegd.

* vrij naar Rachida Lamrabet