Wat Ringoet maakt, werd door een recensent 'poëtische mime' genoemd. “Soms komt er nauwelijks tekst aan te pas. Andere stukken bestaan juist alleen maar uit woorden. Haar monologen zijn poëtisch-filosofisch, maar rauw en emotioneel geladen en lenen zich daarmee goed voor abstrahering door fysieke improvisatie. Als de taal het gevoel niet langer kan uitdrukken en de hunkering naar liefde, contact, verbinding, seks te veel wordt, neemt het lichaam van de speler het als vanzelf over.”, schreef Theaterkrant. Meestal gaan haar voorstellingen over gehavende relaties (bijvoorbeeld Bodywarmer) of mensen die zoeken naar hun plek in de samenleving (bijvoorbeeld Pride).

My Kingdom For A Horse
gaat over het verlangen naar vrijheid dat diep in ieder van ons leeft, vrijheid waar we recht op hebben, maar die ingeperkt wordt en die we ons zelfs laten afnemen. Ringoet koos het paard als symbool voor die vrijheid. De dansers gaan op zoek naar hun innerlijke paard in een voorstelling vol dierlijke, instinctieve en elektrische bewegingsscènes. Op het toneel bevechten zij hun vrijheid, dravend langs onbetreden paden, hun geest onoverwonnen, hun ziel vrij.