Gewoon doen is uit de tijd. We leven in een cultuur waarin we móeten genieten. Choreografe Isabelle Beernaert pleit ervoor om alle seizoenen van het leven te omarmen. IJzige kou en zware storm zorgen er immers voor dat je de stralende zon des te meer kunt waarderen. Door de seizoenen heen ontstaat groei. In haar nieuwe voorstelling brengt Isabelle een ode aan het alledaagse leven. Met vier koppels, die de vier seizoenen vertegenwoordigen, laat ze de rijkdom van het kleine, het vanzelfsprekende, zien.

De jaren verstrijken en ieder seizoen heeft zijn eigen aantrekkelijkheid. In Le Temps perdu laat Isabelle met vier koppels, die de vier seizoenen vertegenwoordigen, de rijkdom van het kleine, het vanzelfsprekende, zien. Pure, ogenschijnlijk alledaagse bewegingen worden opnieuw geïnterpreteerd, om de genuanceerde schoonheid te zoeken. Met het oplopen van de leeftijd, het verstrijken van de seizoenen, worden de koppels fragieler, maar sterker in hun samenzijn.