Over de wisselwerking tussen het individu en groepsidentiteit

De jonge, zwarte Pip (een bijfiguur in Melvilles boek) raakt te water tijdens de walvisvangst en drijft bang en eenzaam in de oceaan. In de zeer persoonlijke voorstelling, die Jones bedacht in zijn streven naar het ongrijpbare ‘wij’ in deze turbulente tijd, reflecteert hij op de wisselwerking tussen het individu en groepsidentiteit. Jones danst zelf voor het eerst in vijftien jaar een solo, tot hij in het door de befaamde architect Elizabeth Diller spectaculair vormgegeven toneelbeeld vergezeld wordt door zijn dansers en uiteindelijk door negentig mensen uit verschillende lokale gemeenschappen.