Recht op ruimte in de stad

Met spandoeken, vlaggen of gebouwen maken uiteenlopende groepen zichzelf zichtbaar in de stad. Ruimteclaims kunnen een tijdelijke vorm hebben (demonstraties), semi-permanent zijn (kleuren, logo’s) of een permanente manifestatie zijn (architectuur, stedelijke ruimte). Zichtbaarheid is niet altijd zonder risico, maar kan ook bescherming bieden.

Door de eeuwen heen hebben bedreigde of miskende groepen hun stempel gedrukt op de stad Amsterdam. Wat ooit een verborgen zolder of kelder was (Ons’ Lieve Heer op Solder, Moskee Al Kabir), is getransformeerd tot zichtbare en permanente architectuur (Posthoornkerk, Westermoskee). 

Gebouwen zijn soms letterlijk een bewijs van maatschappelijk erkenning (zoals voor alleenstaande werkende vrouwen in de Oranjehof, 1942). Monumenten bieden soms heel concreet een plek (zoals het Homomonument voor de LGBTQIA+-gemeenschap, 1984).

Spaces nodigen we de bezoeker uit om te overdenken welke impact ontwerp kan hebben op de zichtbaarheid van sociale groepen.