De discrepantie tussen rouw en levenskracht

Hoe kan het dat de wereld draait, de zon schijnt en de bloemen bloeien, dat het kortom een prachtige dag is, terwijl er zojuist een dierbare is doodgegaan? Hoe is het mogelijk dat je tussen de tranen door tot je eigen verbazing opeens weer kunt lachen en je zelfs kunt verheugen op plannen voor de toekomst of dingen kunt maken terwijl je tegelijkertijd nog verlamd bent van verdriet? Hoe komt het dat de wereld toch precies hetzelfde lijkt te zijn gebleven, terwijl jouw bestaan zo wezenlijk is veranderd? Die onbevattelijke combinatie van sterven, rouw en nieuwe levenskracht inspireerde Hellen van Meene tot het maken van haar allernieuwste werk onder de titel "En alles blijft bestaan wanneer je sterft".

De tentoonstelling omvat onder meer een serie van negen panoramafoto’s die nu voor het eerst getoond worden in Huis Marseille. Het thema van deze serie is de dood als onderdeel van het leven, en die thematiek wordt rechtstreeks verbeeld door het integreren van de doodskist in de gefotografeerde taferelen. Ooit was die doodskist een fysiek ding waar Hellen angst voor voelde, maar gaandeweg is ze de doodskist als onderdeel van het leven – en haar foto’s – gaan omarmen.