Menselijk gedrag

Eerder maakte Muller zelfportretten, die echt over haar gingen, maar niet noodzakelijkerwijs haar gezicht hadden. Nu is het andersom: ze is zelf de aanleiding om een verhaal te vertellen dat niet alleen over haar gaat: ‘Menselijk gedrag houdt mij bezig. Ook dat van mijzelf, in relatie tot de ander. Onmacht en schuld. Ik kom het tegen in kranten, boeken, films en ik herken het in mijn omgeving. Dat gebruik ik allemaal in mijn werk.’ 
Op knipsels uit tijdschriften plakt ze foto's van haar eigen gezicht. Aan de hand van deze collages zet Muller meerdere schilderijen tegelijk op: ‘Door in een serie te werken, hoeft niet alles in één werk.’ De schilderijen staan op zichzelf, maar vertellen samen een verhaal waarin de grens tussen goed en slecht vervaagt. ‘Het is een spel tussen de kijker en de kunstenaar, waarbij de rol van het personage steeds wisselt tussen vrouw, kind, dier, slachtoffer en dader. Het is allemaal niet zo zwartwit.’