Op haar doeken met op katoen dun aangebracht lagen olieverf en een rustgevend kleurenpalet, bijna lijkend op pastel, drijft ze het verhaal van haar werk via haar voorzichtige hommage aan de oude meesters met een modern sociaal perspectief. Denk visueel aan de verhalende en mythologische vertellingen van de Italiaanse meesters, de simpele vorm en kleur van de Japanse meesters, het sociale commentaar van Goya en het gevoel van eenzaamheid gecreëerd door Edward Hopper.

Mack neemt je mee in haar verbeelding en kijk op de moderne absurditeit. Op het eerste gezicht lijkt het een reis in een simpel landschap maar een tweede gezicht duidt op een gebruik van beeld en achtergrond en een filosofische diepte dat de kijker ruimte geeft zijn eigen kijk op de wereld waarin hij leeft te creëren.

Mack's keuze sommige delen van haar werk in detail te schilderen en andere delen geschetst te laten, creëert een visuele diepte die het mogelijk maakt haar werk op verschillende niveaus te interpreteren.