De profundis exclamavi

De profundis exclamavi: vanuit de diepte schreeuw ik het uit. Het zijn raadsels, die de kunstenaar René van Kempen ons voorlegt: puzzels, zoekplaatjes. Daar waar je niet direct een voorstelling ziet. Na lang kijken doemt er soms wat op uit al die vormen en lijnen: een geweer, een tank, een helm. Maar alles zo ver, zo vaag, zo gestileerd. Het lijken overblijfselen, restanten. Waarvan is niet helemaal duidelijk. Sierlijk zijn ze geworden, zoals fossielen sierlijk kunnen zijn. Maar de schoonheid ervan is bedrieglijk. Het lijden is echt. Schoonheid kan wel troosten, het lijden helpen verzachten. De schoonheid in het werk van René van Kempen verhult uiteindelijk niet, maar onthult juist. Als je bereid bent om echt te kijken. Ze biedt een beetje troost tegen een verder nogal ontluisterende werkelijkheid. Haar verborgen schoonheid helpt ons om die werkelijkheid onder ogen te zien, die voor even te doorstaan.