Hans Roos

Hans Roos besloot het rechthoekige kader los te laten en terug te gaan naar de basis van ons kijken: de ogen. Sindsdien schildert hij op rond formaat, wat door het ontbreken van hoeken een totaal andere beleving van zwaartekracht, boven en onder, oplevert. Geen centraal middelpunt, maar asymmetrie wordt ingezet om de complexiteit van de compositie te bedwingen. 

Raymond Lemstra

Waar Hans bij het zoeken naar balans de symmetrische eigenschappen van de cirkelvorm doorbreekt, vormt symmetrie juist de ruggengraat van Raymond Lemstra’s fictieve geometrische ‘portretten’. Hierin duiken stelselmatig twee ‘ogen’ op, gescheiden door een verticale lijn die de afbeelding spiegelt. Ondanks dit punt van herkenning blijft een narratief achterwege; de voorstellingen komen voort uit een in de verf gevonden ruimtelijkheid, waarbij de schildertoets een belangrijke rol speelt.