Alsof je ogen moeten wennen aan het donker

Haar voortdurende zoektocht heeft de kunstenaar ertoe gebracht om naar afgelegen plaatsen te reizen, van waaruit ze terugkeert met een paar geselecteerde negatieven. Vanuit de donkere kamer waar ze deze ontwikkelt, ontstaan beelden, die meer te maken hebben met de beleving van een kunstenaar dan met een registratie van de werkelijkheid.

Deze intieme, moeizame opeenvolging van langzame processen van creatie onthult een concentratie die lijkt op die van een schilder: de donkere, ongrijpbare beelden van Awoiska van der Molen vragen de aandacht van de kijker om het te onthullen. Bijna zoals wanneer in een donkere kamer onze ogen zich moeten aanpassen aan het donker.