Hannes Minnaar speelt Viktor Ullmann

Viktor Ullmann stond gedurende het interbellum in hoog aanzien. Hij verkeerde in de Weense kringen rond Schönberg, maar verdween naar de achtergrond vanwege zijn joodse wortels. Als ‘entartete’ componist vond hij in 1944, via Theresienstadt, in Auschwitz zijn einde. Hoewel de opera Der Kaiser von Atlantis, die in 1975 in Amsterdam zijn première beleefde, enige bekendheid geniet, is het grootste deel van zijn oeuvre nog nauwelijks ontgonnen. Hannes Minnaar breekt een lans voor het dynamische Pianoconcert uit 1939.

Requiem voor een generatie

Hoewel Sjostakovitsj zijn Elfde symfonie (1955-1957) officieel schreef ter herdenking van de vijftigste verjaardag van de eerste Russische Revolutie, sluit deze ‘filmscore zonder film’ naadloos aan bij de emoties die Ullmanns Pianoconcert oproept. 'Een requiem voor een hele generatie' noemden critici de symfonie, waarvan het adembenemende derde deel volgens de componist óók verwees naar de Hongaarse opstand van 1956. Het succes van een van zijn meest toegankelijke symfonieën leidde, ondanks of dankzij de anti-oorlogsretoriek, tot de rehabilitatie van Sjostakovitsj in Sovjet-Rusland én daarbuiten.