Een jonge Brahms herdenkt Robert Schumann...

We vergeten het gemakkelijk, maar Ein deutsches Requiem is niet het werk van de gerijpte Johannes Brahms zoals we die kennen van talloze afbeeldingen: getooid met oudtestamentische baard en goede sigaar. Het is een compositie van een achtentwintig jaar jonge man, geschreven ter nagedachtenis aan zijn vriend en mentor Robert Schumann.

…en wordt een van de drie grote B’s

De eerste uitvoering van Ein deutsches Requiem vond plaats in de Dom van Bremen op Goede Vrijdag 1868. Maar ook de dood van Brahms' moeder in 1865 liet diepe sporen na. Die werd pas na de première verwerkt in de etherische sopraansolo van het vijfde deel: ‘Ihr habt nun Traurigkeit’. Daarmee was het werk voltooid en kon in 1869 de eerste complete uitvoering plaatsvinden. In de tien daaropvolgende jaren kwam het internationaal al tot zo’n honderd uitvoeringen: een ongehoord succes voor een tot dan toe nauwelijks bekende componist. Brahms was van de ene op de andere dag een groot toondichter die al snel gerekend werd tot de drie B’s: Bach, Beethoven en Brahms. Hij kon zijn baard laten staan.