Negende symfonie

In het politieke gewoel van rond 1800 was het duidelijk waar Beethovens sympathieën lagen: hij was een verklaard voorstander van de Franse Revolutie en omarmde de idealen van universele gelijkheid, vrijheid en broederschap. Nadat hij het hele symfonische genre al op zijn kop had gezet, vooral met zijn derde (‘Eroica’), vijfde, zesde (‘Pastorale’) en zevende, deed hij er bij zijn negende en laatste symfonie nog een schepje bovenop door de grenzen van het genre volledig open te breken en de menselijke stem te introduceren. Het was geen gimmick, maar een ultieme artistieke noodzaak. Solisten en koor schreeuwen de boodschap letterlijk uit: ‘wees omarmd, miljoenen!’ Het stuk heeft in de voorbije twee eeuwen nog niks aan zeggingskracht ingeboet. Integendeel. Nog steeds, 250 jaar later en tot op de dag van vandaag, heeft dit verhaal over verbroedering en de aansporing de armen om elkaar heen te slaan grote urgentie.