Dromen van waanzin

David Carmona maakt op zijn debuutalbum Sueños de Locura (Dromen van waanzin) nieuwe flamencoharmonieën voor fijnproevers. Wanneer hij speelt, lijken zijn snaren de noten uit de lucht te grijpen en losjes in een thema te vangen. Zijn composities zijn niet vastomlijnd, eerder schetsen, waarin hij de geur, geest van de oude cantes (gezangen) giet, in een vrijere toonladder, de ‘mixolidio’, de weg die Sanlúcar hem wees naar nieuwe flamencohorizonten. De belangrijkste les van zijn leermeester? ‘Een musicus moet voor alles mens zijn. Uit het mens zijn vloeit de muziek voort.’