Verhaal

In het begin viel het wel mee. Toen waren het alleen nog maar onze spulletjes die kleiner en kleiner werden. De tafel. De stoel. De televisie. Maar toen ook het bed waarin we sliepen ineens begon te krimpen. En even later ook alle lampen, waardoor ze nog maar amper licht gaven en iedereen dus tegen elkaar begon aan te botsen. Toen kregen we er wel echt genoeg van. En ja, toen plots ook papa en mama een heel stevig stukje gekrompen waren ...tóen was het hek helemaal van de dam.