Ik was nog nooit naar het Twiske geweest. Het was Bowie’s idee, hij wilde naar het hondenstrandje en mij een mooie rondleiding geven. Onderweg van de haven naar het strand zijn we even gestopt. Wow! Eindeloze natuur, zo ver als je neus reukt. Geen auto’s, geen fietsen, geen trams, geen skeelers. Dat is toch het paradijs! Slim van ons om hier in de ochtend naartoe te gaan, dan is het nog rustiger.

Toen we dichtbij het strand kwamen hield ik het niet meer. Ik móest rennen. Eindelijk! Zacht zand onder mijn pootjes, de wind door mijn haren. Bowie was druk met mediteren in het water terwijl ik de ochtendbries inademde. O zo vredig. We dachten dat we alleen waren, totdat. Er een troep jonge herrieschoppers verderop bij elkaar kwam… o nee.. ze kwamen onze kant op…Ik heb zo’n hékel aan dat ruwe gedrag. Genoeg daarvan, op naar Twiske Haven! Dat is meer mijn plek. Klassiek marinestijltje, heel chique. We dronken wat en namen het ervan. Het café heeft ook snacks voor mensen, dus iedereen was blij.

Toen we eenmaal onze hikingtour begonnen, kwamen we eerst nog langs het nabijgelegen Paviljoen Twiske. Ik heb in de achtertuin gespiekt en het ademde een lounge-achtig, relaxt sfeertje. Zeker een plek die ik onthoud voor de volgende keer!

Bowie kon niet wachten om me zijn geheime plekken in het bos en aan het water te laten zien. En hij had niet teveel gezegd! Het was zo mooi, ik heb mezelf helemaal laten gaan. Maar toen: we hoorden honden blaffen. Dat moest de doggy daycare zijn! We hebben even gekeken (ja, nieuwsgierig zijn we wel) en in stijltermen zou ik zeggen, shabby chic. Een beetje hippie. En waarom ook niet? Het Twiske is er voor iedereen!

Het was een mooie en intense dag, en ik was helemaal voldaan. Weer thuis gaf ik mezelf over aan de vermoeidheid. Zo’n fijne vermoeidheid, waardoor ik het echt verdiende om de rest van de dag op de bank te hangen.