Wim Wenders gebruikte inspiratie uit Hopper's werk in zijn film Paris-Texas: stilstand in bewegende film, en beweging in stilstaande perspectieven. Een verhaal over 'de tijd'. Elk schilderij heeft een verhaal voordat het stilstond, en lijkt verder te gaan na het "foto" moment. Maar wat dan? Wat was ervoor, wat gebeurde erna? De tijd lijkt uitgerekt, en zijn schilderijen waren een verzet tegen de moderne vervreemding. In de dans zien we verstilde taferelen die tegelijkertijd licht verontrustend zijn: de moderne mens, verbeeld als een geïsoleerd en melancholiek wezen. De muziek geeft hem de kracht om zijn isolatie te doorbreken. Realistische beelden die emotioneel, actief, dissonant en dan weer in harmonie zijn. Een fascinerende muzikale en dansante reis door het werk van één van de meest baanbrekende kunstenaars van de vorige eeuw.