De oorspronkelijke versie van Fidelio

Ze waren ongelooflijk populair in de jaren rond 1800: de bevrijdingsopera’s of ‘pièces à sauvetage’. In het Frankrijk van Napoleon dienden zij als metafoor voor het bevrijde vaderland: de Revolutie verslaat de tiran en brengt Vrijheid. Dat idee vormt ook de basis van Beethovens opera Leonore, het werk dat in zijn definitieve versie Fidelio zou gaan heten. Florestan wordt door Leonore, verkleed als man, uit de kerkers van Don Pizzaro bevrijd. Wist u dat het beroemde gevangenenkoor ‘O welche Lust’ op zijn beurt een symbool werd voor politieke bevrijding en opstand tegen nationaalsocialistische dictators?

Beethovens enige opera

René Jacobs dirigeert de eerste versie uit 1805, met de oorspronkelijke ouverture en met drie bedrijven in plaats van de latere twee. De partijen van Leonore (alias Fidelio) en Florestan – dramatisch, maar nog wortelend in de achttiende eeuw – worden gezongen door Marlis Petersen en Maximilian Schmitt. Groots is het slotkoor waarin de huwelijkstrouw van Leonore voor Florestan wordt bezongen. Dat Beethoven het bij deze ene opera liet, betreuren nog altijd velen.

Deze content wordt beschikbaar gesteld door het Koninklijk Concertgebouw