Op het programma enkele beroemde Braziliaanse koorstukken, zoals de Berimbau, een jazzy lied van de dichter-muzikant-bohemien Vinícius de Moraes, die 'heimwee naar het leven' zei te hebben en een fles whisky beschouwde als een trouwe mensenvriend. Het stuk bezingt behalve het gelijknamige eensnarige instrument, vooral een verloren liefde.

En Sabia coraçao de uma viola van Aylton Escobar op een melancholische tekst van de beroemde dichter Orlando de Brito, gaat in wezen niet over de viola (gitaar), maar over de fijne kneepjes van de verleidingskunst.
Opgeluisterd door een accordeon, een viool en een vurig danspaar is tijdens de salon ook volop de Argentijnse tango te beleven. We zingen in een arrangement voor de stem ('da-di-dom') de Vier seizoenen van Buenos Aires van Astor Piazzolla, de grootste bandoneonspeler aller tijden. Let op: Vivaldi is hier ver te zoeken. Tot slot het hartverscheurende Adiós Nonino ('Vaarwel opaatje'), dat Piazzolla naar verluidt in een middagje improviseerde nadat hij zijn vader verloor. Enfin, dit muziekstuk behoeft nauwelijks nog toelichting sinds 'de' traan van Maxima op haar bruiloft.