Elke dag een draadje - Borduren in gevangenschap 1940-1945

Elke dag een draadje - Borduren in gevangenschap 1940-1945 is gewijd aan de borduurwerken, die vrouwen maakten in gevangenschap. Gearresteerd voor bijvoorbeeld het helpen van joden of het rondbrengen van illegale kranten, hielden ze zichzelf op de been door hun ervaringen te verwerken in borduurwerken. Ook in de interneringskampen in Nederlands-Indië werd massaal geborduurd. Het was een uitlaatklep, bood houvast en het gaf kleur aan het grauwe bestaan. Vrouwen in gevangenschap deden veel moeite om te kunnen borduren. Lappen werden gemaakt van kapotte lakens en kledingstukken, borduurdraadjes werden bijvoorbeeld uit een gekleurde hoofddoek gepeuterd.

Uit de aard van de borduurwerken komen de verschillende omstandigheden in gevangenschap naar voren. De was werd door de familieleden gedaan. Via het wasgoed werd van alles de gevangenis in- en uitgesmokkeld. De prachtigste borduurwerken konden daardoor in de gevangenissen tot stand komen. Achter ieder borduurwerk - hoe klein en onooglijk ook - schuilt een aangrijpend verhaal. Zoals dat van Titia Gorter (6 nov. 1879 - 16 feb. 1945). Zij borduurde haar lakens. Alles wat ze meemaakte in het Oranjehotel (gevangenis in Scheveningen) legde zij vast met naald en draad. Zij zat in de gevangenis samen met haar zus Dora voor het verborgen houden van een gedropte agent. Op haar drieluik toont zij bijvoorbeeld haar wensenlijstje voor Sinterklaas, hoe de gevangenen zich moesten wassen en ontdoen van 'pietjes' en hoe zij is veranderd in een maand tijd. Gedetaileerd én met humor.